Plé úsáideora:Sdkieran97

Ní gá d’Éireannaigh Iarratas a Dhéanamh (Ar Phost Anseo) - Na Gaeil agus a Stair i mBostún, Massachusetts

Stair Mheiriceánaigh na hÉireann i mBostún Cuir tuairisc ar an teideal leis Príomh-airteagal: Meiriceánaigh Éireannacha Is iad daoine de shliocht na hÉireann an grúpa eitneach aonair is mó i mBostún, Massachusetts. Nuair a bhí sé ina dhaingean Puritan, tháinig athrú mór ar Bhostún sa 19ú haois nuair a tháinig inimircigh Eorpacha. Bhí smacht ag na hÉireannaigh ar an gcéad tonn de dhaoine nua le linn na tréimhse seo, go háirithe tar éis Ghorta Mór na hÉireann. D'aistrigh a dteacht i mBostún ó chathair Angla-Shacsanach, Phrotastúnach go cathair atá níos éagsúla anois. D’fhostaigh na Yankees Éireannaigh mar oibrithe agus mar sheirbhísigh, ach is beag idirghníomhaíocht shóisialta a bhí ann. Sna 1840idí agus 50idí, dhírigh an ghluaiseacht frith-Chaitliceach, frith-inimirceach Know Nothing ar Chaitlicigh Éireannacha i mBostún. Sna 1860idí, throid go leor inimircigh Éireannacha ar son an Aontais i gCogadh Cathartha Mheiriceá, agus chuidigh an taispeáint sin den tírghrá le cuid mhór den dochar ina gcoinne a dhíbirt. Bratach Éireannach crochta taobh amuigh d’Óstán an Boston Harbour Le daonra ag méadú, dílseacht grúpa, agus eagraíocht pholaitiúil bloc-ar-bhloc, ghlac na hÉireannaigh smacht polaitiúil ar an gcathair, rud a d’fhág go raibh na Yankees i gceannas ar airgeadas, gnó agus ardoideachas. D’fhág na hÉireannaigh a mharc ar an réigiún ar roinnt bealaí: i gcomharsanachtaí móra Éireannacha fós mar Charlestown agus South Boston; in ainm na foirne cispheile áitiúla, na Boston Celtics; sa teaghlach polaitiúil íocónach Éireannach-Meiriceánach, na Kennedys; i líon mór polaiteoirí suntasacha áitiúla, mar shampla James Michael Curley; agus i mbunú Catholic Boston College mar iomaitheoir le Harvard. Stair Meiriceá Luath Tá na hÉireannaigh i mBostún ó aimsir na coilíneachta, nuair a tháinig siad mar sheirbhísigh indentured, ceannaithe, mairnéalaigh, nó ceirdeanna. De réir an staraí James Cullen, tháinig líon mór inimircigh Éireannacha chomh luath le 1654, ar an long Goodfellow, agus díoladh "iad i seirbhís faoi dhíon" do na háitritheoirí sin a raibh gá leo. " Preispitéirigh as Cúige Uladh a tháinig an chuid ba mhó de na daoine a tháinig go luath agus a tháinig ag lorg faoisimh ó chíosanna arda, ó chánacha faoi chois agus ó bhrúnna eile. Aireach ar Puritans Angla-Shacsanach Bhostúin, a bhí naimhdeach do na hÉireannaigh, bhog go leor acu go dtí imeall seachtrach Choilíneacht an Bhá agus bhunaigh siad bailte mar Bangor agus Béal Feirste i Maine, agus Londonderry agus Doire i New Hampshire. B’éigean don bheagán Caitlicigh Éireannacha a shocraigh i gceantar Bhostún a bhféiniúlacht a thiontú nó a cheilt, ó rinneadh an Caitliceachas a thoirmeasc. B’fhéidir gur tháinig inimircigh Éireannacha eile go Bostún go neamhdheonach, tar éis dóibh a bheith á bhfuadach ag foghlaithe mara. D’fhógair an Boston News-Letter ceant de bhuachaillí Éireannacha i 1730, agus díoladh mná ciontóirí a díbríodh as Béal Feirste i mBostún i 1749. Mar thoradh ar chomhcheilg na n-inimirceach, na bhfleascán agus na gciontóirí sin tá miotas sclábhaithe na hÉireann. Ar 17 Márta, 1737, tar éis geimhreadh an-chrua, tháinig grúpa Protastúnach Éireannach le chéile i mBostún chun Cumann Carthanachta na hÉireann a eagrú. Ba é a mhisean iasachtaí agus cúnamh eile a sholáthar d’inimircigh Éireannacha a bhí scothaosta, breoite nó i ngátar. Ba é an cruinniú an chéad urramú a bhí ar eolas faoi Lá Fhéile Pádraig sna Tríocha Coilíneacht. Fós ann, is é an cumann an eagraíocht Éireannach is sine i Meiriceá Thuaidh. Chomh luath agus a chruthaigh na hÉireannaigh a ndílseacht trí throid i gCogadh Réabhlóideach Mheiriceá, bhí fáilte níos mó rompu i mBostún agus bhí siad in ann comhshamhlú níos fearr - ar choinníoll, ar ndóigh, gur Phrotastúnaigh iad. De réir an staraí Michael J. O'Brien, throid na céadta Meiriceánaigh Éireannacha i gCath Bunker Hill. D’fhreastail mac amháin d’inimircigh Éireannacha, John Sullivan, faoi George Washington agus rinneadh ginearál briogáide de. De réir an fhinscéil áitiúil, d’úsáid Sullivan “Saint Patrick” mar an focal faire oifigiúil nuair a threoraigh sé trúpaí Coilíneacha isteach sa bhaile tar éis aslonnú na Breataine i mBostún i 1776. Déanann Boston ceiliúradh ar an ócáid ​​gach bliain ar Lá Aslonnaithe, a tharlaíonn i gcomhthráth le Lá Fhéile Pádraig. Toghadh deartháir Sullivan, James Sullivan, mar ghobharnóir ar Massachusetts i 1807. 19ú haois Taispeántas inimircigh Éireannacha ag teacht go Constitution Wharf, Boston, 1857 Thosaigh tonn d’inimirce na hÉireann go Bostún sna 1820idí. Ba Phrotastúnaigh formhór na ndaoine nua i dtosach, ach tháinig Caitlicigh leo níos mó agus níos mó. Ón tús, bhí fadhbanna ann. Chonacthas gur bagairt spioradálta agus pholaitiúil iad na "papists", agus d'fhreagair muintir na háite dá réir. Bhí dronganna de Phrotastúnaigh cathach ag fánaíocht ar shráideanna chomharsanachtaí na hÉireann, ag déanamh damáiste do mhaoin agus ag scriosadh roinnt tithe fiú. Chuaigh seanmóirí as an pulpit i gcoinne “blasphemy” agus “idolatry” an Chaitliceachais Rómhánaigh, agus chuir nuachtáin áitiúla na lasracha ar bun trí bholscaireacht frith-Chaitliceach a phriontáil, líonta le teoiricí comhcheilge fiáine faoi na hÍosánaigh. Ar 11 Iúil 1837, bhuail cuideachta d’fhir dóiteáin Yankee ag filleadh ó ghlao le mórshiúl sochraide Éireannach ar Broad Street. Mhéadaigh an rud a thosaigh mar brawl sráide ina chíréib uile-amach nuair a chuala fear dóiteáin an t-aláram éigeandála, ag gairm na n-inneall dóiteáin go léir i mBostún. Tháinig Yankee áitiúil agus Meiriceánaigh Éireannacha ag rith chun páirt a ghlacadh sa troid, agus bataí, clocha, brící agus cudgels orthu. Bhí thart ar 800 fear páirteach sa troid iarbhír agus bhailigh 10,000 ar a laghad ar an tsráid chun iad a cheiliúradh. Tháinig deireadh leis an gcíréib nuair a ghlaoigh an méara ar na Lancers Náisiúnta agus ar mhílíste an stáit. Go hiontach, níor maraíodh aon duine. Fuair ​​triúr Éireannach, agus aon duine de na fir dóiteáin, pianbhreitheanna príosúin. Tugadh an Broad Street Riot ar an eachtra. Blianta an ghorta Cuimhneachán Ghorta Éireannach Boston Lárionad mór inimirce ab ea Port Boston le linn Ghorta Mór na hÉireann (1845-1852). Faoi 1850, ba iad na hÉireannaigh an grúpa eitneach ba mhó i mBostún. Oibrithe bochta neamhoilte ó chúlraí tuaithe a shocraigh i slumaí an North End, an Cove Theas, agus Fort Hill ba ea formhór na n-inimirceach le linn na tréimhse seo. Ní amháin go raibh go leor i ndán dóibh ach lagaíodh iad le tíofas a bhí ar conradh ar na longa cónra a thug leo iad. Chun an riosca sláinte a bheith ann, tógadh ospidéal coraintín agus teach déirce ar Oileán na bhFianna, áit a bhfuair na céadta inimirceach bás agus inar adhlacadh iad in uaigheanna gan mharcáil. Chun rudaí a dhéanamh níos measa, scuabadh eipidéim cholera trí Bhostún i 1849. Ba iad daoine bochta an North End, a bhí ina gcónaí i ndálaí plódaithe, neamhshláintiúla ar thaobh an uisce, ba deacra a bhuail; maraíodh os cionn 500 Éireannach. Chuir cigirí sláinte i mBostún síos ar ghnáth-sluma Éireannach mar "hive foirfe de dhaoine, gan chompord agus gan riachtanais chomhchoiteanna den chuid is mó; i go leor cásanna tá siad fite fuaite le chéile cosúil le bruitíní, gan aird ar aois ná gnéas ná tuiscint ar cuibheas." Tháinig go leor mná Éireannacha ina seirbhísigh tí; faoi ​​1860, bhí Gaeilge ag dhá thrian de na seirbhísigh i mBostún. D'oibrigh formhór na bhfear Éireannach i dtógáil, i gcairéil, nó ar na duganna. Chuidigh oibrithe na hÉireann leis an gceantar gnó a thógáil taobh thiar de Halla Faneuil, thóg siad tithe baile ar Chnoc Beacon, ghlan siad talamh don Stáisiún Thuaidh, agus líon siad sa South End; d'oibrigh daoine eile ar thaobh an uisce mar ghearrthóirí éisc agus mar stevedores. Eisceacht suntasach ba ea Andrew Carney. Rugadh é i mbochtaineacht i gContae an Chabháin, Éire, agus fuair sé oiliúint mar phrintíseach oiriúint, ansin bhog sé go Bostún i 1816 agus d’oscail sé gnó oiriúnaithe rathúil. Bhí Carney & Sleeper, Clothier, ar cheann de na chéad siopaí chun culaith “réamhdhéanta” a thairiscint. Tar éis dó an gnó a dhíol, d’éirigh Carney as oiriúnú agus chuaigh sé ar aghaidh le gairme san airgeadas agus oidhreacht daonchairdis. Chomhbhunaigh sé an Chéad Bhanc Náisiúnta i mBostún agus Cuideachta Árachais John Hancock; mhaoinigh sé Eaglais Choincheap gan Smál sa South End, agus roinnt dílleachtlann Caitliceach; chuidigh sé le Boston College a bhunú; agus in 1863 bhunaigh sé Ospidéal Carney, áit ar áitigh sé, "go bhfaighfear agus go dtabharfar aire do dhaoine atá tinn gan idirdhealú a dhéanamh ar chreideamh, dath nó náisiún." Bhí an beartas seo soilsithe go réasúnta ag am nuair a bhí Ospidéal Cathrach Boston ag diúltú othair Ghiúdacha a ligean isteach. Duine mór tionchair eile ab ea Thomas F. Ring, uachtarán Chumann Naomh Uinseann de Pól agus Aontas Caitliceach Bhostúin. Is as de shliocht na hÉireann i mBostún é, d’oibrigh Ring do ghnó easpórtála páipéir a theaghlaigh agus bhí sé ina bhall ceannródaíoch de roinnt eagraíochtaí carthanúla. Bhí baint ag Ring freisin le bunú, in 1870, Institiúid Coigiltis an Aontais, a thug iasachtaí do Chaitlicigh a dhiúltaigh bainc eile. I measc lucht gnó rathúil eile na hÉireann bhí Christopher Blake, a chuir tús le monarcha mór troscáin i Dorchester; Dialann seachtainiúil pholaitiúil Patrick Maguire, bunaitheoir The Republic, iris; agus Dennis Hern, bunaitheoir seirbhíse teileagraim a d’fhostaigh 400 teachtaire. Tógadh Cuimhneachán Ghorta Éireannach Boston ag cúinne Washington agus School Streets, ar an Freedom Trail, i 1998. Léiríonn dealbh cré-umha amháin bean atá ag stánadh, ag breathnú suas go dtí na flaithis amhail is dá n-iarrfaí "Cén fáth?", Agus a leanaí ag bearradh di. Taispeánann an dara dealbh na figiúirí dóchasach agus iad ag teacht i dtír i mBostún. The Know Nothings Nativist, páipéar frith-Chaitliceach foilsithe i mBostún ca. 1854 Sna 1840idí agus 50idí, ba chúis leis an ngluaiseacht Know Nothing, ar a tugadh Páirtí Mheiriceá go foirmiúil, meon méadaithe dúchasach agus frith-Chaitliceach. Fuair ​​na Know Nothings méid mór i mBostún lena gclár "Temperance, Liberty, and Protestantism". I 1847 reáchtáil siad oll-rally i gcomharsanacht plódaithe na hÉireann i Fort Hill; d’fhan cónaitheoirí, a thug an chléir dóibh agus a d’áitigh chun an tsíocháin a choinneáil, fanacht istigh an lá sin. I 1854 ghlac na Know Nothings smacht ar reachtas Massachusetts. I measc rudaí eile, rith siad dlíthe a chuir cosc ​​ar Chaitlicigh a adhlacadh i reiligí poiblí, ag séanadh aon smacht ar oifigigh eaglaise ar mhaoin eaglaise, agus á cheangal ar leanaí léamh ón mBíobla Protastúnach (Leagan Rí Séamas) i scoileanna poiblí. Bhunaigh siad Coiste Nunnery a thug ruathar ar scoileanna Caitliceacha agus clochar ar leithscéalta trumpa. Scaoileadh an chéad oifigeach Éireannach de chuid Roinn Póilíní Bhostúin, Barney McGinniskin, an bhliain sin gan chúis, agus ar Lá na Saoirse, rinne círéibeoirí Know Nothing Eaglais Eaglais Naomh Gregory nua-thógtha i Dorchester a dhó go talamh. I scoileanna poiblí Bhostúin, ceanglaíodh ar leanaí Caitliceacha paidreacha Protastúnacha a rá agus iomainn Phrotastúnacha a chanadh, agus scríobhadh a leabhair staire ó thaobh frith-Chaitliceach de. Sa bhliain 1859, buaileadh buachaill Caitliceach a dhiúltaigh an leagan Protastúnach de na Deich nAitheanta a aithris go mór, rud a d’fhág go raibh Éirí Amach Scoil Eliot ann. Tharraing níos mó ná 300 buachaill as an scoil, ag impí ar Pharóiste Naomh Muire bunscoil a chruthú chun oideachas a chur orthu. Cogadh Cathartha Massachusetts 9ú Reisimint ag Camp Cass, Virginia, 1861 Cé go raibh Bostún ina lárionad tábhachtach díothaithe, bhí mórchuid na n-inimirceach Éireannach i gcoinne daoine dubha agus lucht díothaithe. Deir an staraí Brian Kelly, "Cé nach raibh siad ina stailceoirí comhsheasmhacha d’iarracht an chogaidh ó thuaidh ná ina ndúichí íon-simplí den slavocrat, bhí na hÉireannaigh in ann tacaíocht ard agus íobairtí a dhéanamh ar chúis an Aontais agus fuath fuarchúiseach acu don" n ***** s "agus comhbhrón lena díothú." Throid go leor ar son an Aontais, lena n-áirítear an Coirnéal Thomas Cass, a bhí i gceannas ar reisimint Éireannach, an Naoú Troid; agus Patrick Robert Guiney, a throid i mbreis agus tríocha gealltanas. D’fhóin an tSiúr Mary Anthony O’Connell mar altra ar na línte tosaigh, áit ar tugadh “Aingeal an Chath” uirthi. Chuir Bostonians na hÉireann leis an iarracht chogaidh freisin trí bheith ag obair i Arsenal Watertown agus i dteilgcheártaí iarainn South Boston, nó sna clóis loinge, ag tógáil longa cogaidh don chabhlach. Bhí roinnt frithsheasmhachta in aghaidh an dréachta i 1863, ach ní raibh aon rud cosúil le dréacht-chíréibeacha Chathair Nua Eabhrac. Ba é an fachtóir criticiúil i measc na nÉireannach, dar le Kelly, ról cumhachtach na hEaglaise Caitlicí. Deir sé: Tar éis Sumter, d'iompaigh conservatism bunúsach an ordlathais Chaitlicigh, a thug air ionsaí a dhéanamh ar dhíothúcháin as dúshlán a thabhairt don ord sóisialta a bhí ann, i gcoinne na Comhdhála .... Bhí Caitlicigh Tuata, de réir na hEaglaise, chun glaoch an Aontais a fhreagairt airm, ní as zeal frith-sclábhaíochta, ach as "aighneacht dílis do riail dlisteanach." Faoi 1870, bhí 250,000 cónaitheoir i mBostún, agus ba Éireannaigh iad 56,900 díobh. Timpeall an ama seo bhí roinnt bosses cumhachtacha barda Éireannacha le feiceáil ar an ardán, lena n-áirítear Martin Lomasney san West End, John F. Fitzgerald sa North End, agus P. J. Kennedy in East Boston. Cé go léirítear go minic go bhfuil siad neamhthrócaireach agus truaillithe, chuir bosses na mbardaí cúnamh a raibh géarghá leis ar fáil dá gcomharsana. Mar a dúirt Lomasney, "Níl suim ag an mórchuid daoine ach trí rud - bia, éadaí agus foscadh. Feiceann polaiteoir i gceantar cosúil liomsa go bhfaigheann a mhuintir na rudaí seo." Chabhraigh an cur chuige seo i leith na polaitíochta, ar a dtugtar an córas pátrúnachta, leis na hÉireannaigh dreapadh as an mbochtaineacht. Go luath i ngairm bheatha Lomasney, bhunaigh sé féin agus a dheartháir Joseph an Hendricks Club. Thosaigh na Hendricks mar chlub sóisialta agus mar áit bhailiúcháin, ach ina dhiaidh sin d'iompaigh siad isteach i lár mheaisín polaitiúil Lomasney. Is as seo a thosaigh sé ag soláthar seirbhísí sóisialta, carthanas agus foscadh d’inimircigh bhochta. Mar chúiteamh, bhí sé in ann vótaí a thacú agus tacaíocht a thabhairt d’iarrthóirí a roghnaigh sé. Go páirteach trína thionchar, thogh Boston a chéad mhéara Éireannach, Hugh O'Brien, i 1884. De réir mar a thosaigh Meiriceánaigh Éireannacha ag fáil cumhachta polaitiúla, bhí athbheochan an náisiúnachais frith-Chaitlicigh ann. Bhí grúpaí ar nós Cumann Cosanta Mheiriceá (APA), an Sraith um Shrianadh Inimirce, agus Loyal Women of American Liberty gníomhach i mBostún. Thug an APA reachtaíocht isteach a bhí dírithe ar scoileanna Caitliceacha áitiúla a dhíchreasú, agus dhírigh grúpaí eile ar Chaitlicigh a ghlanadh ón gCoiste Scoile. D'fhreagair Caitlicigh Ceantair tríd an oiread scoileanna Caitliceacha a bhunú (mar shampla St. Augustine's i South Boston, a bunaíodh i 1895) agus a cheadaigh a gcuid acmhainní teoranta. Faoi dheireadh na haoise, bhí croí-chomharsanachtaí na cathrach ina gclúdaigh inimircigh ar leithligh ó thaobh eitneachais de; bhí smacht ag na hÉireannaigh ar South Boston agus Charlestown. 20ú haois Dáileann Margaret Foley (ar dheis) agus suffragist eile an Woman's Journal, 1913 Go luath sa 20ú haois, d’éirigh le Meiriceánaigh Éireannacha Boston i bpolaitíocht an Pháirtí Dhaonlathaigh agus i ngluaiseacht an tsaothair, ach bhí siad sách mall le briseadh isteach i ngnó agus sna gairmeacha. Níor tharla sé seo ach go páirteach mar gheall ar idirdhealú ina gcoinne, cé gur fachtóir é sin cinnte. Ar chúiseanna cultúrtha, chuaigh siad chuig poist mheasartha a thairgeann slándáil poist agus pinsin seachas fiontair ghnó ardriosca. Tháinig go leor acu ina múinteoirí scoile, oifigigh póilíní, comhraiceoirí dóiteáin, altraí, leabharlannaithe, coimeádaithe agus cléirigh. Glaonn an staraí Dennis P. Ryan orthu “a bhfuil radharc gairme orthu”. Is beag bean Éireannach i mBostún a bhí gníomhach i ngluaiseacht an vótála, a raibh mná den rang uachtarach i gceannas uirthi. Eisceacht annamh ab ea Margaret Foley as Dorchester. Aitheanta ar aghaidh a thabhairt ar iarrthóirí frith-vótála ag slógaí polaitiúla, tugadh an "Grand Heckler" uirthi. Bhí níos mó suim ag mórchuid na mban sa rang oibre i saincheisteanna saothair: chabhraigh Mary Kenney O’Sullivan le Sraith Ceardchumann na mBan a bhunú i 1903, agus bhí sí ina ceannaire ar stailc teicstíle Lawrence i 1912; Bhí Julia O'Connor i gceannas ar stailc rathúil oibreoirí teileafóin i 1919 a rinne pairilis ar sheirbhís teileafóin ar fud Shasana Nua ar feadh sé lá. An bhliain chéanna sin, chuaigh Póilíní Bhostúin ar stailc ar phá agus dálaí oibre níos fearr. Caitlicigh Éireannacha ba ea formhór na n-oifigeach a chaill a bpoist ina dhiaidh sin, agus ba iad “Yankees Protastúnacha sean-líne” an chuid ba mhó díobh siúd a cháin na stailceoirí. Mic léinn in Ollscoil Harvard a bhí i gcuid mhaith de na stailceoirí. Le linn na tréimhse seo bhí na hÉireannaigh go minic ag coimhlint leis na hIodálaigh, in ainneoin go raibh reiligiún agus páirtí polaitíochta coitianta ag formhór mór an dá ghrúpa. Bhí na mílte inimirceach Éireannach a shocraigh i dTuaisceart an Bhostúin sa 19ú haois, ag áitiú áitritheoirí Yankee, plódaithe ag na hIodálaigh go luath sa 20ú haois. Bhí an dá ghrúpa san iomaíocht le haghaidh post chomh maith le tithíocht, agus bhí difríochtaí cultúrtha ann, lena n-áirítear stíleanna éagsúla adhartha Caitlicigh, ba chúis le frithchuimilt bhreise. Ar feadh tamaill, i roinnt paróistí in Éirinn, b’éigean d’Iodálaigh freastal ar Aifreann san íoslach. Polaiteoirí ceannródaíocha Ba é an figiúr ba shuntasaí i bpolaitíocht Bhostún go luath sa 20ú haois ná John F. Fitzgerald, fear a raibh cáil air mar gheall ar a phearsantacht fheictear gur tugadh an t-ainm "Honey Fitz" air. Le linn a dhá théarma mar mhéara, rinne Fitzgerald feabhsuithe móra ar Chalafort Boston, infheistíocht a thug trácht méadaithe ón Eoraip. Níos suntasaí b’fhéidir, sna blianta ina dhiaidh sin mhúin sé dá chlann clainne conas a n-éireodh leo sa pholaitíocht. Rachadh duine acu, John F. Kennedy, ar aghaidh chun bheith ina 35ú uachtarán ar na Stáit Aontaithe. Tháinig Meiriceánach Éireannach carismatach eile, James Michael Curley, i gcomharbacht ar Fitzgerald. Gan athair ag aois a deich, d’fhág Curley an scoil chun tacú lena theaghlach agus rinne a mháthair scrubbed urláir i bhfoirgnimh oifige i lár na cathrach. Bhí bua nádúrtha aige maidir le labhairt go poiblí, rud a thug sé d’aon ghnó, ag déanamh staidéir ar óráidí oratoróirí cáiliúla i Leabharlann Phoiblí Bhostúin. Faoi 1900 bhí sé ar an mbarda bharda ab óige i mBostún. Lean sé ar aghaidh ag fónamh trí théarma sa Chomhdháil, ceithre théarma mar mhéara, agus téarma mar Ghobharnóir Massachusetts. Chaith sé am sa phríosún freisin as calaois. Chonaic mionlach na cathrach é a bheith truaillithe go neamh-inchúisithe, ach bhí grá mór ag daoine bochta Boston dó. Le linn an Spealadh Mór, mhéadaigh sé Ospidéal Chathair Boston, leathnaigh sé an córas fobhealach, mhaoinigh sé tionscadail chun na bóithre agus na droichid a fheabhsú, agus chuir sé feabhas ar na comharsanachtaí le tránna agus tithe folctha, clóis súgartha agus páirceanna, scoileanna poiblí agus leabharlanna. I measc na bhfinscéalta áitiúla go leor faoi Curley, b’fhéidir gurb é an rud is mó a insíonn sé ná go n-ordaíonn sé mops fada láimhe do na mná glantacháin i Halla na Cathrach ionas nach mbeadh orthu a bheith ar a nglúine. Dar le Fear na Comhairle Cathrach Fred Langone, bhí níos mó tóir ag Curley ar na hinimircigh is nua, mar na hIodálaigh agus na Giúdaigh, ná mar a bhí aige le cuirtín lása Éireannach Iamáice Plain, West Roxbury, agus Hyde Park. D'áitigh an staraí James M. O'Toole: Cinnte ní raibh pearsantacht pholaitiúil níos flaithiúla ann ná James Michael Curley, a bhí chun tosaigh sa pholaitíocht i mBostún le leathchéad bliain. Bíodh sé mar dhualgas nó mar iarrthóir, bhí sé ann i gcónaí: seanóir, comhdháil, méara, gobharnóir. Bhí grá nó grá ag daoine dó, ach ní fhéadfaidís neamhaird a dhéanamh air. Rinne sé máistreacht ar pholaitíocht na cogaíochta eitneacha agus aicme trí shaol manachúil “dúinn” i gcoinne “iad” a shainiú .... Bhí sé i gceannas ar an stát agus ar an gcathair le linn dhúshlán an Dúlagair, ag fágáil séadchomharthaí mórthaibhseacha i gcloch agus i saothair phoiblí. Sa deireadh, d’éirigh leis fiú dul isteach i miotaseolaíocht pholaitiúil Mheiriceá, agus é ag cuimhneamh an oiread sin ar a incarnations ficsean agus ar a shaol fíor. D'áitigh an staraí uirbeach Kenneth T. Jackson: Bhí Curley i measc na ndaoine is cáiliúla agus is ildaite de na bosses mór-chathrach, aithreacha, Éireannacha, Caitliceacha agus Daonlathacha .... Ag baint leasa as an ghráin Éireannach-Mheiriceánach i gcoinne na Brahmans Poblachtach, a fuair oideachas Harvard agus a bhí chun tosaigh i saol sóisialta agus eacnamaíoch Bhostúin. , Is maith le Curley smaoineamh air féin mar “Mhéara na mBocht” .... Chabhraigh Curley le hinimircigh dul i dtaithí ar an saol uirbeach trí phoist a fháil dóibh, a gcuid trioblóidí leis an dlí a mhaolú, clóis súgartha agus folcadáin phoiblí a thógáil dóibh, agus freastal ar a bpóstaí agus wakes .... Toisc go raibh a chuid conspóidí le comhcheannairí na hÉireann mar John (Honey Fitz) Fitzgerald, Patrick Kennedy, agus Martin Lomasney finscéal, rinne sé iarracht mar mhéara an phátrúnacht a lárú agus an té a leigheas an barda a chur i léig. Le linn an dúlagair d’úsáid sé tionscadail faoisimh cónaidhme agus oibre mar uirlis dá uaillmhianta polaitiúla. Ach níor thóg Curley eagraíocht an-láidir i mBostún riamh agus níor thaitin cumhacht ná tionchar stáit bosses uirbeacha aitheanta eile leis riamh. Dúlagar agus an Dara Cogadh Domhanda Le linn an Dara Cogadh Domhanda, tharla ráig den fhoréigean antisemitic i mBostún. Ba mhinic spriocanna do chónaitheoirí Giúdacha, do ghnólachtaí agus do shionagóga den rud ar a dtabharfaí coireanna fuatha anois: rinne dronganna d’ógánaigh Chaitliceacha na hÉireann, a ghríosaigh an tAthair Coughlin agus an Fhronta Críostaí, sráideanna na gcomharsanacht Ghiúdach, ag loitiméireacht réadmhaoine agus ag ionsaí cónaitheoirí. Gortaíodh roinnt íospartach go dona le blackjacks agus knuckles práis. Is beag cúnamh a thug póilíní, polaiteoirí agus cléirigh na hÉireann i mBostún den chuid is mó, agus rinne an preas áitiúil neamhaird den fhadhb den chuid is mó. D’fhógair an Méara Curley Boston go bródúil uair amháin "an chathair Coughlin is láidre ar domhan." Rinne Caitliceach Éireannach eile, Frances Sweeney, agóidí i gcoinne an Fhronta Críostaí agus grúpaí den chineál céanna. In ainneoin an tóir a bhí ag Coughlin ar Chaitlicigh Éireannacha Boston, vótáil cónaitheoirí South Boston go mór i gcoinne William Lemke, iarrthóir Coughlin i dtoghchán uachtaránachta 1936. Eaxodus chuig na bruachbhailte An Seanadóir Edward M. Kennedy agus an Méara Raymond L. Flynn, ca. 1984. D’athraigh polaitíocht Boston tar éis an chogaidh. Reachtaíocht an Bheart Nua agus cláir chónaidhme mar an G.I. Chuir Bill an córas pátrúnachta áitiúil i léig. D’éirigh níos fearr leis an Méara John Hynes le ceannairí gnó ná mar a bhí ag Curley, agus shroich an Cairdinéal Cushing pobail reiligiúnacha eile. Bhí toghadh an uachtarán John F. Kennedy ina ábhar mórtais do Mheiriceánaigh Éireannacha i mBostún, agus ba phointe tosaigh é ina “bhfeasacht pholaitiúil”. Chuir comharbas de mhéara na hÉireann - Hynes, John F. Collins, agus Kevin White - brú ar thionscadail athnuachana uirbí a chuidigh le gentrification. De réir mar a chomhshamhlaigh teaghlaigh inimircigh agus a gcuid leanaí ag bogadh go dtí na bruachbhailte, thosaigh comharsanachtaí Boston ag cailleadh a bhféiniúlachtaí eitneacha. D’fhreagair Meiriceánaigh Éireannacha i mBostún le aláram do thuairiscí nuachta ar na Trioblóidí i dTuaisceart Éireann, cuid acu ag bailiú airgid d’Arm Sealadach Poblachtach na hÉireann. Bhí claonadh ag lucht tacaíochta an IRA sna Stáit Aontaithe a bheith i bhfad ó thaobh na polaitíochta de cheart bhaill an IRA féin. Go luath sna 1970idí chiontaigh Bernadette Devlin lucht tacaíochta an IRA i mBostún nuair a dúirt sí go mbraitheann sí níos compordaí le daoine dubha i Roxbury ná mar a rinne sí leis na Gaeil i South Boston. Bhí claonadh ag Caitlicigh Éireannacha Boston a bheith coimeádach go sóisialta, gan mórán suime acu sna cearta sibhialta, sa Chogadh frith-Vítneam, agus i ngluaiseachtaí feimineacha. Sna 1970idí, ghlac go leor de chónaitheoirí Éireannacha-Mheiriceánaigh páirt sa chonspóid maidir le busáil. Chun deighilt de facto scoileanna poiblí Bhostún a chomhrac, rialaigh an breitheamh cónaidhme W. Arthur Garrity Jr go gcaithfear mic léinn a chur ar bhus idir ceantair bán agus dubh den chathair den chuid is mó. Bhí South Boston High School ar shuíomh a lán de na hagóidí ba ghuthaí agus ba fhoréigní. Thacaigh an Seanadóir Ted Kennedy le rialú Garrity, agus chuir Ray Flynn, a bhí ag fónamh ansin ar an reachtas stáit a rinne ionadaíocht do South Boston, ina choinne. Sa deireadh thiar tháinig méadú ar an ráta fágála agus tonn eitilte bán chuig na bruachbhailte agus na scoileanna príobháideacha mar thoradh ar an bplean. Idir an dá linn, bhain an Boss Coireachta áitiúil Whitey Bulger leas as an gcruachás agus cheangail sé a ghreim ar South Boston. Bhí figiúirí poiblí Éireannacha Mheiriceá feiceálach ar dhá thaobh na ceiste, agus fuair suirbhéanna le linn na 1960idí agus na 1970idí go raibh Meiriceánaigh Éireannacha roinnte ar an gceist. Cé go raibh go leor Meiriceánaigh Éireannacha i gcoinne na busála, mar ghrúpa bhí siad níos báúla le haidhmeanna ghluaiseacht na gceart sibhialta ná an chuid is mó de ghrúpaí eitneacha bána eile sa tír. I 1992, cuireadh cosc ​​ar Ghrúpa Aerach, Leispiach agus Déghnéasach Éireannach-Meiriceánach Bhostúin (GLIB) máirseáil sa pharáid Lá Fhéile Pádraig i South Boston a bhí urraithe ag an gcathair. Chomhdaigh an grúpa agra, agus rinne an cás é chomh fada leis an gCúirt Uachtarach, a rialaigh ina gcoinne i 1995. 21ú haois Ní bhíonn smacht ag na hÉireannaigh a thuilleadh ar pholaitíocht Bhostúin mar a rinne siad aon uair amháin, agus níl siad Daonlathach go hiontaofa. Rinneadh Daonlathaigh Reagan de go leor acu sna 1980idí. I Massachusetts agus in áiteanna eile i nDeisceart Shasana Nua, áfach, d’fhan mórchuid na nÉireannach áitiúil leis an bpáirtí Daonlathach. Tá sé seo difriúil ó cheantair eile cosúil le Nua-Eabhrac cathrach agus Illinois áit ar éigean go bhfuil vóta na hÉireann difriúil ón vóta bán ginearálta, agus roinnt bailte beaga Éireannacha i dTuaisceart Shasana Nua ina bhfuil sé Poblachtach go leor, ach atá cosúil le roinnt áiteanna eile mar Gloucester, Nua Jersey agus Butte, Montana a choinníonn daonraí Éireannacha liobrálacha agus Daonlathacha go láidir. Tharraing intinn vótála Mheiriceánaigh na hÉireann agus grúpaí eitneacha bána eile aird i dtoghchán na SA 2016. Sna bunscoileanna Daonlathacha, dúradh gur bhris Éireannaigh Bhostúin go láidir do Hillary Clinton, a d’fhéadfadh gur chabhraigh a mbua i mbruachbhailte troma na hÉireann i mBostún léi an stát a iompar go cúng thar Bernie Sanders. Léirigh suirbhé a rinne Irish Central i 2016 gur thacaigh 45% de Mheiriceánaigh na hÉireann le Trump, cé gur thacaigh tromlach na ndaoine i Massachusetts le Hillary Clinton. Chruthaigh lucht tacaíochta Trump i measc phobail na hÉireann agus na hIodáile a bhí ina n-inimircigh imeallaithe iad féin conspóid, agus polaiteoirí agus iriseoirí Mheiriceá Éireannacha agus Iodáilis ag admháil a gcomh-eitneachais i gcoinne "myopia" agus "amnesia". Léirigh pobalbhreith i mí Dheireadh Fómhair le Buzzfeed gur scoilt freagróirí na hÉireann ar fud na tíre beagnach go cothrom idir Trump (40%) agus Clinton (39%), le líon mór daoine gan chinneadh nó ag tacú le hiarrthóirí eile (21%), agus go raibh na hÉireannaigh níos tacúla do Clinton ná mar a bhí Meiriceánaigh eile de shliocht Iarthar na hEorpa lena n-áirítear comh-Mheiriceánaigh Chaitliceacha na hIodáile. Go luath i mí na Samhna 2016, sé lá roimh an toghchán, léirigh pobalbhreith eile le IrishCentral go raibh Clinton chun tosaigh ag 52% i measc Meiriceánaigh na hÉireann, agus Trump ag 40% agus 8% ag na hiarrthóirí tríú páirtí le chéile; Mar an gcéanna b’fhearr le freagróirí Éireannacha i Massachusetts Clinton trí thromlach. I dtorthaí toghcháin oifigiúla 2016, chonaic bruachbhailte Bhostúin troma na hÉireann lena n-áirítear ar an gCladach Theas luascáin ar chlé (Scituate: + 19.5% D, Cohasset: + 32.8% D, Milton: + 26.6% D, srl.) Fiú amháin mar an bhog an tír ina hiomláine. D’fhág sé seo go raibh go leor de na pobail is mó de shliocht na hÉireann sa tír, mar Scituate, ag smeach ó vótáil scoilte nó Poblachtach go vótáil Daonlathach ar chorrlaigh shuntasacha (Scituate: + 18% D, Hull: + 21% D, Cohasset  : + 24% D, Milton: + 41% D). In ainneoin vótáil i gcoinne Trump, bhí cuid de na leibhéil is airde freasúra in aghaidh dhlíthiú marijuana, seasamh atá coimeádach go sóisialta de ghnáth, ag go leor de na pobail chéanna sin. Níl an oiread tionchair ag an Eaglais Chaitliceach a thuilleadh agus a bhí aici riamh ar Mheiriceánaigh Éireannacha i mBostún. Níor chaill Boston a fhéiniúlacht réigiúnach Éireannach go hiomlán: tá an chathair fós ina ceann scríbe ag inimircigh, mic léinn agus gnóthais Éireannacha. Bíonn paráid bhliantúil Lá Fhéile Pádraig fós ag South Boston, cuireann Boston College clár Staidéar Gaeilge ar fáil, agus cuidíonn eagraíochtaí mar Ionad Cultúrtha na hÉireann le nasc a choinneáil le hÉirinn. In 2013, thogh Boston méara Éireannach-Meiriceánach den chéad ghlúin, Marty Walsh. Cultúr Creideamh Déanann mairnéalach lámh le lucht féachana le linn an 111ú Paráid Lá Fhéile Pádraig i mBostún Theas. Ba Chaitlicigh Rómhánacha formhór mór na n-inimirceach Éireannach a tháinig go Bostún sa 19ú haois. Bhí ról an-tábhachtach ag an Eaglais Chaitliceach lena traidisiún de chúram tréadach i saol na mbocht. Cé gur thairg eagraíochtaí carthanúla Protastúnacha agus tuata cineálacha éagsúla cúnaimh, is minic a rinne siad idirdhealú nó proselytized. Chun é seo a sheachaint, thóg Caitlicigh dílleachtlanna (Tearmann Dílleachta Mná Naomh Uinseann agus an Baile do Leanaí Caitliceacha Díothacha), tithe do dhéagóirí bealaigh (Caomhnóir Theach an Aingeal agus Teach an Aoire Mhaith), teach teilgcheárta (Naíonán Naomh Muire Tearmann), dhá dhídean do dhaoine gan dídean (Working Boys Home agus Working Girls 'Home), agus ospidéal Caitliceach (Ospidéal Carney). Thairg Cumann Caitliceach Naomh Uinseann de Pól bia, foscadh, éadaí agus comhairleoireacht. D'eisigh paróiste amháin, Naomh Proinsias de Sales i mBaile Chathail, stampaí bia. Mar fhreagairt ar chlaonadh agus proselytism i scoileanna faoi cheannas Protastúnach, thóg Caitlicigh Éireannacha Boston scoileanna Caitliceacha. Faoi 1917, bhí 29 bhunscoil bunaithe acu, ceithre scoil ard, ceithre acadamh, agus coláiste amháin (Boston College). Ba é John Thayer an chéad dhúchas as Sasana Nua a ordaíodh don sagartacht Chaitliceach, ministir Congregationalist a rugadh i mBostún agus a d'iompaigh go Caitliceachas i 1783. Chuir Thayer tús leis an gcéad phobal Caitliceach i mBostún i 1790, ag ministreacht d'inimircigh na Fraince agus na hÉireann; diaidh ar ndiaidh bhog sé go Luimneach, Éire, áit a raibh cónaí air an chuid eile dá shaol. Ba í Eaglais na Croise Naofa ar Shráid Franklin an chéad eaglais a tógadh i mBostún do Chaitlicigh, a dhear Charles Bulfinch agus a tógadh i 1803; leagadh é i 1862 agus cuireadh Ardeaglais na Croise Naofa ina áit. Bhunaigh an Pápa Pius VII Ard-Deoise Chaitliceach Rómhánach i 1808. Ba é John Bernard Fitzpatrick, a rugadh i mBostún, mac inimircigh as Contae an Rí, Éire, an chéad Easpag Éireannach-Meiriceánach i mBostún i 1846. Bheadh ​​smacht ag Meiriceánaigh Éireannacha ar an Eaglais Chaitliceach i mBostún sa deireadh. I measc na bhfigiúirí suntasacha tá an Cairdinéal O'Connell, Cardinal Cushing, agus an tArdeaspag Williams. I 2002, chroith an scannal mí-úsáide gnéis in Ard-Deoise Caitliceach Bhostún Caitlicigh Éireannacha-Mheiriceánaigh agus Caitlicigh eile. Tharraing clúdach an Boston Globe ar shraith ionchúiseamh coiriúil cúigear sagart áitiúla aird náisiúnta ar cheist na mí-úsáide gnéis ag cléirigh Chaitliceacha agus cumhdaigh ina dhiaidh sin ag ordlathas na heaglaise. Drámaíodh imscrúdú an Globe i scannán Spotlight Tom McCarthy in 2015. Meáin Is é an Pilot, a bunaíodh i 1829, nuachtán oifigiúil Ard-Deoise Bhostúin. Bhunaigh an tEaspag Benedict Joseph Fenwick, an dara easpag i mBostún, an páipéar tráth a raibh inimirce Éireannach méadaithe go dtí na Stáit Aontaithe. Bhí rannán "cairde ar iarraidh" ann agus choinnigh siad inimircigh ar an eolas faoi nuacht as Éirinn. I measc na n-eagarthóirí luatha bhí Patrick Donahoe agus John Boyle O'Reilly. Is nuachtán míosúil Éireannach-Meiriceánach é an Boston Irish Reporter, a bunaíodh i 1990, atá faoi úinéireacht agus á fheidhmiú ag Boston Neighbourhood News, Inc., de Dorchester. Ealaíona agus siamsaíocht Lógó ar fhoireann cispheile Boston Celtics I lár an 20ú haois, nuair a bhí Roxbury fós ina chomharsanacht Éireannach, tháinig na mílte Boston go rialta chuig hallaí damhsa i gCearnóg Dudley (Cearnóg Nubian anois) - Teach Opera Dudley Street, Hibernian Hall, an Intercolonial, an Rose Croix, agus Winslow Hall - chun sóisialú agus taitneamh a bhaint as ceol traidisiúnta na hÉireann. Tá na hallaí damhsa dúnta, ach lean tionchar cheol na hÉireann i mBostún. Ionduchtaíodh an Accordionist Joe Derrane i Halla na Laoch Comhaltas Ceoltóirí Éireann i 1998 as a chuidiú le ceol traidisiúnta na hÉireann. Tháinig roinnt bannaí punc Ceilteacha, mar shampla Dropkick Murphys, i mBostún. Bíonn BCMFest, Féile Cheoil Cheilteach bhliantúil Sheachtain Boston, le ceoltóirí áitiúla de thraidisiúin na hÉireann, na hAlban agus Ceiltigh eile, agus bíonn go leor tithe tábhairne i mBostún, mar an Black Rose ar State Street, le ceol beo Éireannach go rialta. D'óstáil Boston an 43ú Craobh Damhsa Domhanda na hÉireann in 2013. Tá an t-úrscéal is mó díol i Edwin O'Connor i 1956, The Last Hurray, suite i gcathair gan ainm, a nglactar leis go forleathan gur Boston é; is dócha go bhfuil a phríomhcharachtar, Frank Skeffington, bunaithe ar James Michael Curley. Sdkieran97 (plé) 09:26, 24 Iúil 2020 (UTC)