Géilleadh Bhreda

Ón Vicipéid, an chiclipéid shaor.
Jump to navigation Jump to search

La rendición de Breda:(Gaeilge: An tabhairt suas de Breda, ar a dtugtar freisin mar El cuadro de las lanzasLas lanzas) péintéireacht de na spáinne ré Órga péintéir Diego Velázquez. Bhí sé i gcrích i rith na bliana 1634-35, spreagtha ag Velázquez ar cuairt go dtí an Iodáil le Ambrogio Spinola, an Genoese ginearálta a conquered Breda ar meitheamh 5, 1625. Tá sé a mheas ar cheann de Velázquez is fearr a oibríonn. Jan Morris tá sé ar a dtugtar "ar cheann de na an chuid is mó na spáinne go léir pictiúir".[1]

Stair[athraigh | athraigh vicithéacs]

The capture of Breda in 1625 was one of the few major successes of Spanish arms in the latter stages of the Eighty Years' War. The Spanish general, Genoese aristocrat Ambrogio Spinola, conquered Breda against the instructions of his superiors. Before its capture, the Spanish government had decided that siege warfare against heavily defended towns of the Low Countries was too wasteful and that they would concentrate instead on an economic blockade of the Dutch republic. The bulk of Spanish forces were diverted to the unfolding Thirty Years War.

Breda, a city near the frontier of Holland proper had been occupied in 1567 by the Duke of Alba, ten years afterwards recovered by Holach, and again seized by Haultepenne. The town was the seat of the Orange family, who had a castle there.

I 1624, a chur ar fionraí na cogaíochta sa Ghearmáin ar chumas na spáinne chun díriú a gcuid fórsaí i dtreo Breda. Cé go bhfuil ionsaí den sórt sin a formidable fortress a bhí mheastar go forleathan a bheith unwise, Ambrogio Spinola rinne an bewildering feidhmiúcháin cinneadh a máirseáil ar Breda, ag gabháil leis an Marquis de Leganés agus Carlos Coloma. Spinola a bhí déanta a míleata cáil dó féin i 1604 agus bhí bronntar leis an Golden Lomra le haghaidh conquering Ostend i Bhflóndras. Dá bhrí sin, an léigear Breda ní amháin go raibh clash idir an Ísiltír agus an Spáinn, ach "cinntitheach comórtas idir dhá ard cáiliúil, [Spinola agus ollainnis ginearálta Nassau], ta an dá go maith versed sna healaíona na foirtiliú, a raibh a n-cáil i gceist".

A chosaint ar an ollainnis, Maurice, Nassau faoi stiúir cogaíochta i gcoinne Spinola ach fuair bás roimh dheireadh an léigear. A chomharba, Frederick Henry, iarracht nár éirigh leis a athbheochan ollainnis móiminteam, ach ar deireadh thabhairt suas i mí na Bealtaine. Téarmaí defeat ag Breda bhí roinnt de na an chuid is mó onórach agus boige de an t-am. Spinola a fuair bás i bhfómhar na 1630, ach bliain tar éis Velázquez a bhí sheol leis ar an turas go dtí an Iodáil. I 1637 Breda bhí athghabhadh ag Frederick Henry tar éis ceithre mhí-léigear, agus i 1648 bhí sé ar deireadh ceded na hísiltíre Poblacht ag an Gconradh Westfalen.

Velázquez péinteáilte ar An a thabhairt suas Breda mar feathal spáinnis náisiúnachas agus mar ómós do Ambrogio Spinola. Diego Velázquez agus Ambrogio Spinola bhí thrown go dlúth le chéile "le Linn an turas ó Barcelona chun Genoa, i 1629... An t-ealaíontóir ní mór freisin bheith níos mó tionchar mór ná daoine eile ag an tragóideach mar thoradh ar an léigear de Casale, a tharla go luath tar éis an turas – conas Spinola a bhí náireach íobairt; agus conas, mortified ag an slur chaith ar a onóir míleata, sé go luath tar éis go tóin poill le smaointe gruama isteach an uaigh."

Velázquez bhraith discouraged tar éis Ambrogio Spinola bás agus iarracht a dhlisteanú Spinola, a bhfuil a rath agus bravery i cath spreag Velázquez a phéinteáil ar An tabhairt suas de Breda.

Cur síos[athraigh | athraigh vicithéacs]

Sonraí ó na péintéireacht

A thabhairt suas Breda bhí ar cheann de dhá cheann déag an saol-mhéid cath radhairc atá ceaptha a bhuanú victories bheidh ag Philip IV arm gur crochadh sa Salón de Reinos i Buen Retiro. Léiríonn sé an malartú eochracha a tharla trí lá tar éis an capitulation idir an Spáinn agus an Ísiltír síníodh ar an 5 meitheamh, 1625. Dá bhrí sin, tá an fócas ar an phéintéireacht ar an cath féin, ach ina áit sin ar an athmhuintearas. Ag an lár an péinteáil, literally agus figuratively, tá an eochair a thugtar Spinola ag Justin of Nassau. Is í an eochair "an beacht ar ionad a dearadh, [timpeall] sé i emphatic comhthreomharán ionas go mbeidh sé an fócas ar an ar fad chanbhás mór—literally ar an eochair chun an comhdhéanamh, glasáil gach comhpháirteanna eile i bhfeidhm." Seo cath phéintéireacht suntasach le haghaidh a statach agus sentimental cáilíochtaí.

Dar leis an ráiteas a rinne finnéithe súl an dá [Spinola agus Nassau] a bhí dismounted agus Spinola ag fanacht ar theacht de Justin timpeallaithe ag "choróin" prionsaí agus oifigigh na breithe ard. An gobharnóir i láthair ansin é féin lena teaghlaigh, a kinsfolk agus idirdhealú a dhéanamh idir mic léinn ar an acadamh míleata, a bhí stoptar suas i an áit le linn an léigear. Spinola greeted agus glactha a vanquished chéile comhraic le cineálta a léiriú agus fós níos cineálta focail, i a mhol an misneach agus endurance de fadálach cosanta.

An urghnách a meas agus dínit Spinola léirigh i dtreo an ollainnis arm agus mhol sé tríd An tabhairt suas de Breda. Spinola "a bhí cosc iomlán a trúpaí a jeer ag a bhfuil, nó ar shlí eile mí-úsáid, an vanquished ollainnis, agus, de réir comhaimseartha tuarascáil, sé é féin saluted Justin." Léiríonn an phéintéireacht an glimpses de na daonnachta nach féidir a bheith faoi lé mar thoradh ar cogadh, agus molann Spinola breithniú do Nassau agus an ollainnis arm.

Velázquez caidreamh le Spinola a dhéanann An Géilleadh Breda go háirithe go stairiúil cruinn. An léiriú Spinola gan amhras cruinn, agus Spinola chuimhne ar an cath a chuidigh leis an dearcadh a Velázquez a chum an phéintéireacht. Velázquez ar eolas pearsanta stair de na léigear Breda dhéanann An Géilleadh Breda go háirithe tábhachtach stairiúil tráchtaireacht. Velázquez "atá ag teastáil i a mbealach measartha a ardú séadchomhartha ar cheann de na cinn is dhaonnachtúil captaein an lá, a thabhairt ar a mbuaine ar a chuid fíor an figiúr i modh ar a bhfuil sé ina n-aonar go raibh an rún." A thabhairt suas Breda salutes nóiméad de chóineasú idir an spáinnis chumhacht, srian, agus cineáltas i an cath.

References[athraigh | athraigh vicithéacs]

  1. James Morris, Spain, 1964, p. 29.

Foinsí[athraigh | athraigh vicithéacs]

  • Justi, Carl. Diego Velázquez agus a n-Amanna. Londain: H. Grevel & Co., 1889.
  • López-Rey, José. Velázquez' Obair agus ar fud an Domhain. Greenwich, CT: Nua-Eabhrac Graphic Tsochaí, 1968.
  • Morris, James. An spáinn. Londain: Faber & Faber, 1964.
  • Museo Nacional del Prado, "a thabhairt suas Breda, nó An Lansaí" (rochtain ar 3 iúil, 2009).
  • Pioch, Nicolas. "Velázquez (nó Velásquez), Diego." 14 deireadh fómhair, 2002. http://www.ibiblio.org/wm/paint/auth/velazquez/ (accessed December 4, 2008).
  • Bán, John Manchip. Diego Velázquez: Péintéir agus Courtier. Chicago: Rand McNally & Company, 1969.

Naisc sheachtracha[athraigh | athraigh vicithéacs]

  • Velázquez , catalóg taispeántais ón Músaem Cathrach na Healaíne (go hiomlán ar líne atá ar fáil mar PDF), ina bhfuil an t-ábhar ar An a thabhairt suas Breda (féach innéacs)